تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٤ - شفاعت باطل

محال است كه حضرت احديت يكى از بندگانش را فراموش كند چه در ته غارى باشد يا در جنگلى. در هر حال بنده خداست. خداى تعالى اسم او مكتوب داشته و برايش از مواهب خود چيزى مقرر نموده و رزقى قرار داده و تأكيدى كه در سه جا بر روى حساب و شمارش شده دليل بر اين است كه هيچ چيز و هيچ كس از قلم نمى‌افتد نه بزرگ و نه كوچك، نه فقير و نه غنى. از همه حساب خواهد كشيد، و جزاى اعمالشان را خواهد داد.

[٩٥] وَ كُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَرْداً و همگيشان در روز قيامت تنها نزد او مى‌آيند.

مراد اين است كه روابط و پيوندهاى دنيوى ساقط مى‌شوند.

مردم خود- تنها- بى‌هيچ انتساب و پيوندى در پيشگاه خداوندى حاضر مى‌آيند. آن علاقه كه پس از اسقاط همه علايق باقى مى‌ماند علاقه ايمان و عمل صالح است.

[٩٦] إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا خداى رحمان كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند محبوب همه گرداند.

خدا اينان را دوست مى‌دارد و اينان خدا را دوست مى‌دارند. اين علاقه و پيوند صحيح ميان بنده و پروردگارش است. از اين رو رسول اللَّه (ص) على (ع) را فرمود كه از خدا بخواهد دوستى در قلوب مؤمنان را روزى او گرداند.

در تفسير على بن ابراهيم آمده است/ ١١٠ كه امام صادق (ع) فرمود كه سبب نزول اين آيه آن بود كه امير المؤمنين در برابر رسول اللَّه (ص) نشسته بود او را گفت

يا على بگو: خدايا محبت مرا در دل مؤمنان انداز».

پس اين آيه نازل شد.

[٩٧] فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا اين قرآن را بر زبان تو آسان كرديم تا پرهيزگاران را مژده دهى و ستيزه‌گران را بترسانى.