تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩١ - رهنمودهايى از آيات

چرا؟

براى اين كه ما را متوجه سازد كه اين مجموعه نسبت به شما مجموعه پيشوايى و رهبرى است، و براى تأكيد اين فكر در اين آيات و آيات پيش از آنها نام يك يك آنها از پى هم مى‌آيد هر چند كه در زمانهاى مختلف مى‌زيسته‌اند و در شهرها و بلاد مختلف زندگى مى‌كرده‌اند هر چند از نظر تاريخى ترتيب خاص رعايت نشده است.

قرآن، نخست از موسى مى‌گويد، سپس از ابراهيم آن گاه از سليمان و ايوب و ادريس و ميان هر يك از اينها هزاران سال فاصله است. نام يكى پيش از نام ديگرى كه سالها پيش از او آمده است ذكر شده، تا كسى يا قومى نگويد كه آن پيامبر آخرى را پيروى مى‌كنيم نه پيامبر نخستين را، يا من پيامبرانى را كه در ميانه قرار گرفته‌اند قبول ندارم. قرآن مى‌خواهد بگويد كه همه پيامبران يك نور واحد هستند. هر چند نامشان به ترتيب زمانى ذكر نشود.

قرآن حكيم وقتى قصه‌اى يا حكمى يا عبرتى و يا مثلى مى‌آورد، در همه يك خط، خط توحيد را دنبال مى‌كند. رنگ توحيد رنگى است كه قرآن بر هر مطلبى كه بيان مى‌كند مى‌زند.

خداى تعالى را اسماء حسنى است و قرآن ما را به آن اسماء راه مى‌نمايد.

پس هر سوره‌اى از سوره‌هاى قرآن ويژه بيان اسمى از اسماء حسناى خداست اين سوره بيانگر اسم «مجيب» است. زيرا خدا به انسان نزديك است و دعوت او را اجابت مى‌كند و نداى او مى‌شنود. پيامبران بزرگ پس از اين كه در لحظات سخت به خداى تعالى توكل كردند، خداى تعالى دعايشان را مستجاب مى‌گرداند و آنان را يارى مى‌دهد و بيشتر از آنچه طلب كرده‌اند به آنان مى‌بخشايد.

/ ٣٦٢ اين خصايص فضل خداست كه چون ابواب رحمتش گشوده شود آن چنان فيضانى دارد كه همه را فرامى‌گيرد به قدرى كه بشر از تحمل آن عاجز آيد، هم چنان كه چون باران شروع به باريدن نمايد بسا زمين از پذيرش همه آن عاجز آيد و باران به صورت نهرهاى خروشان رهسپار درياها شود.