تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥١ - سنت مرگ

ما بعد از آنها همواره خواهيم زيست. دريغا كه ما هر اندرزى را فراموش كرده‌ايم». [٤] وَ نَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَيْرِ فِتْنَةً وَ إِلَيْنا تُرْجَعُونَ‌ شما را به خير و شر مى‌آزماييم و همه به نزد ما باز گردند.» خير برتر از شر است ولى قرآن نخست شر را آورده و پس از آن خير را، تا بيان دارد كه ما محكوم اراده خدا هستيم و هر دگرگونى كه در ما پديد آيد معلول اين اراده است./ ٣٠٩ با آن كه شر با خير در ظاهر مختلف است ولى هر دو در يك نقطه به هم مى‌رسند و آن اين است كه هر دو براى آزمايش بشر هستند. به عبارت ديگر بشر ميان دو چيز احاطه شده يا بيمار است يا تندرست، يا فقير است يا غنى، يا ايمن است و يا خايف، و امثال اينها و از آن چاره‌اى هم ندارد. آيا هرگز بيمارى را ديده‌اى كه بخواهد هميشه در طوفان درد و رنج سرگردان باشد؟ يا فقيرى را ديده‌اى كه زيستن ابدى در سياهى فقر را دوست داشته باشد؟ يا خائفى را ديده‌اى كه نخواهد چهره آرامش را بنگرد؟ ولى تدبير خداوندى محيط به ماست. ما را ميان خير و شر مى‌گرداند تا طعم هر دو را بچشيم سپس ما را به نزد خود خواهد برد تا حساب اعمال ما را بكشد. آيا از خواب غفلت بيدار نمى‌شويم؟ آيا زمان آن نرسيده كه زندگى را لهو و بازيچه نپنداريم؟ ترديدى نيست كسى كه حقيقت حشر و نشر اموات را دريافته باشد، از لهو و بازيچه دورى خواهد كرد.

[٣٦] وَ إِذا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً أَ هذَا الَّذِي يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ وَ هُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمنِ هُمْ كافِرُونَ‌ كافران چون تو را ببينند بى‌شك مسخره‌ات خواهند كرد كه آيا اين همان مردى است كه از خدايانتان به بدى ياد مى‌كند و اينان خود ياد خداى رحمان را منكرند.» با وجود اين آياتى كه در آفاق و انفس تجلى مى‌كند، باز هم كفار را مى‌نگريم كه حق را به مسخره مى‌گيرند. قرآن اخطار مى‌كند كه نبايد حق را به‌