نمى‌شوند، و همواره چشم به مال ديگران دارند و از نعمت شكر و رضا و طمأنينه بى‌بهره‌اند و از پيامبران خدا هم پيوسته معجزات و آيات تازه مى‌خواهند و به آن مقدار آيات بينات كه بر آنان نازل گرديد خشنود و خرسند نمى‌باشند.

[١٣٣] وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ‌ و گفتند چرا معجزه‌اى از پروردگارش براى ما نمى‌آورد.» آرى نشان تازه‌ترى براى تصديق رسالت پيامبر مى‌طلبند خداى تعالى هم آنان را چنين جواب مى‌دهد

أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى‌ آيا دليلهاى روشنى كه در صحيفه‌هاى پيشين آمده، به آنها نرسيده است.» خداى تعالى پيامبر و رسالت خود را در آيات واضحات احاطه كرده است از آن جمله آياتى است كه در كتب پيشين آمده (مثل تورات و انجيل) كه از ظهور حضرت محمد بن عبد اللَّه (ص) خبر داده و از صفات و حالات آن حضرت ياد كرده به گونه‌اى كه ترديدى براى كس باقى نمى‌ماند، جز آنهايى كه چشم دلشان كور شده. اينان هستند كه پيوسته آيات و معجزات تازه مى‌طلبند تا ايمان بياورند.

[١٣٤] عيب كارشان اين است كه به آنچه واقعيت دارد قانع نيستند و به حكم خدا رضايت ندهند. چون خداوند رسولى براى هشدار آنان فرستد و آيات و معجزات با آنان همراه كند، اعراض مى‌كنند و مى‌گويند معجزاتى مى‌خواهيم كه چشم ما آنها را تواند ديد و دست ما آنها را لمس تواند كرد. و چون مورد خشم خدا واقع شوند و نشانه‌هاى عذاب آشكار گردد گويند اگر خدا براى ما رسولان مى‌فرستاد و آنان ما را هشدار مى‌دادند، ما ايمان مى‌آورديم.

وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى‌ اگر پيش از آمدن پيامبرى عذابشان مى‌كرديم، مى‌گفتند: اى پروردگار ما! چرا رسول بر ما نفرستادى تا پيش از آن كه به خوارى و رسوايى افتيم از آيات تو پيروى كنيم.» با چنين موضعى كه اختيار كرده‌اند، هرگز آنان را فرصت ايمان به خدا و