تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧ - اخلاق او

جبار كسى است كه براى هيچ كس بر عهده خود هيچ حقى قائل نيست و مى‌خواهد خود را بر همه مردم تحميل كند و شقى كسى است كه اعمالش سبب آن مى‌شود كه جانش به بلا گرفتار گردد. سه صفتى كه عيسى بن مريم (ع) براى خود بر شمرد همه به يك اصل برمى‌گردند و آن بيرون آمدن نفس است از دايره تنگ خود پرستى به سوى افق حق، و زندگى كردن براى مردم نه براى خود و ديگر آن كه حق را محور اعمال خود قرار دهد نه هواهاى نفسانى را.

از اين آيه به اين معنى هم پى مى‌بريم كه نيكى كردن به مادر يكى از ضروريات اخلاقى است. همه پيامبران خدا به آن وصيت كرده‌اند. نيكى به مادر دليل ايمان و وسيله تقرب به خداست. مردى از رسول خدا پرسيد

«چه كسى بيش از همه بر من حق دارد؟ گفت: مادرت. پرسيد ديگر چه كسى؟ گفت مادرت. سپس پرسيد: بعد از مادرم؟ گفت: پدرت. [١] روزى‌ام سلمه نزد رسول اللَّه آمد و از روى شكايت گفت: آيا همه افتخارات براى مردهاست؟ رسول اللَّه گفت

آرى ... وقتى زن آبستن مى‌شود به منزله روزه‌دار است و به منزله كسى است كه همواره در نماز است و در راه خدا به جان و مالش جهاد مى‌كند و چون بار خود بر زمين نهد خداوند او را اجرى عطا مى‌كند كه هيچ كس را توان سنجش عظمت آن نيست و چون/ ٤٠ فرزند خود را شير دهد هر بار كه كودك پستانش را بمكد مثل اين است كه يكى از فرزندان اسماعيل را از بندگى آزاد كرده است و چون از شير دادن فراغت يابد ملكى به پهلوى او مى‌زند كه كار از سر گير زيرا خدا تو را آمرزيده است. [٢] [٣٣] وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا و سلام‌