تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١ - فرزند پسنديده

كه چيزى را از ياد برده است در اين حال آن چيزى فراموش شده است كه فراموش شدنش هم فراموش شده. مريم (ع) آرزو مى‌كرد كه كاش بدين گونه فراموش مى‌شد و از او اثرى كه چيزى را به ياد كسى آورد باقى نمى‌ماند.

/ ٣٣

فرزند پسنديده‌

[٢٤] فَناداها مِنْ تَحْتِها كودك از زير او ندايش داد.

در اين كه چه كسى مريم را ندا داده است ميان مفسران اختلاف است آيا اين ندا كننده جبرييل بود؟ زيرا مريم بالاى تپه‌اى ايستاده بود و جبرييل در فرود تپه و او مريم را از پايين تپه ندا داد. يا ممكن است كه ندا دهنده عيسى بوده. به نظر من ندا كننده فرزند نوزاد او عيسى بوده است. زيرا با سياق سخن قرآن مناسب‌تر است و جبرييل نامش در سياق اين آيات نيامده است.

أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا محزون مباش پروردگارت از زير پاى تو جوى آبى روان ساخت.

معلوم مى‌شود كه مريم چون فرزند خود را بزاد به حوادث بعد از زادن مى‌انديشيد كه آيا مردم به او چه خواهند گفت؟ آرى اكنون مريم با اين فكر دست به گريبان بود كه چه بكند؟ به كجا برود؟ پس نخستين كلمه‌اى كه عيسى به او گفت اين بود كه اى مادر غصه آينده را مخور. بايد زن در برابر مسئوليتهاى خود در زندگى زناشويى چنين باشد. بعضى هستند كه همواره در اضطراب سرنوشت زندگى كودك خود هستند. مسلم است كه اين دلشوره‌ها كارى نادرست است، زيرا آن كس كه كودك را آفريده است مادر را براى پرورش او قرار داده و اين مادر مهربان وظيفه خود را در قبال او انجام خواهد داد. بر ماست كه به جاى آن همه نقشه‌هاى عجيب براى آينده كشيدن در لحظه زيست كنيم. و نبايد لحظه موجود را با ترس از آينده تباه كنيم كه ترس از آينده و اندوه بر گذشته بسا كه آدمى را از فعاليت باز مى‌دارد.

در اين آيه به جاى «النهر» «سرى» به كار رفته، زير اين واژه در عربى‌