تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٢ - وحدت رسالت پيامبران

برترى است و مى‌پندارند همين امر آنان را از عمل بى‌نياز مى‌كند و از تحمل مسئوليت جدى در زندگى بسنده است. قرآن مى‌خواهد اين اعتقاد بيهوده را درهم كوبد و بيان دارد كه پيامبران هم امتى واحد هستند كه براى افراد بشر رهبران صالح‌اند. بنا بر اين جايى براى اختلاف ميان پيامبران نيست كه مثلا ما بگوئيم كه ما چون به اين پيامبر وابسته‌ايم پس از شما برتر هستيم. نه، آن كه به محمد (ص) وابسته است به عيسى و موسى و ابراهيم و ادريس و نوح و همه پيامبران ديگر وابسته است. و هر كس به همه آنها از روى صدق انتساب داشته باشد به محمد (ص) منتسب است. وابستگى حقيقى عمل صالح است. از اين رو قرآن ميان انديشه پيامبران و انديشه جزاء ارتباط ايجاد مى‌كند. و فورا براى ما از وحدت پيامبران سخن مى‌گويد

إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ‌ اين شريعت شماست، شريعتى يگانه و من پروردگار شمايم مرا بپرستيد.» در آيات بعد از آخرت سخن مى‌گويد و از نزديكى قيامت، زيرا بسنده كردن بر ولاء نظرى جامد و خود يك نوع بت پرستى است كه بايد در نفوس افراد بشر شكسته شود تا مبادا از وحشت تحمل مسئوليت به آن پناه ببرد./ ٣٧٦ به راستى چرا انسان در سايه گروه گرايى قبيلگى و مذهبى مى‌خواهد ميان خدا و پيامبرانش جدايى افكند؟ زيرا به طور جدى به مسئله پاداش اخروى اعتقاد ندارد.

اگر انسان يقين داشته باشد كه عملش را پاداشى در پى خواهد بود و او را توان گريز از آن نيست و از تحمل مسئوليت آن چاره‌اى ندارد، هرگز دستخوش اين افكار خطا و پوچ نمى‌شود.

آيه امت اسلامى را به وحدت فرا مى‌خواند. امروزه مشاهده مى‌كنيم كه دول اسلامى بسيارند ولى از آن وحدت كه خواست اسلام و قرآن است نشانى نيست.

آرى، اين است سبب عقب ماندگى و بدبختى ما.

[٩٣] وَ تَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ‌ در دين خويش فرقه فرقه شدند.» دين يكى است پيروان آن دين راه تفرقه در پيش گرفتند و هر فرقه بر حسب‌