تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٤ - شرح آيات

هدف نازل كرده است.

سؤال اين است كه چه چيز باعث مى‌شود كه انسان به قرآن عمل نكند و به رسولان حق ايمان نياورد و از ياد آخرت غافل بماند.

يكى از علل، تقليد و تبعيت افراد بشر است از آباء و اجداد خود. بدون اين كه در باب افكار و عقايد آنان تحقيق كرده باشد. خداى تعالى در اين مورد ابراهيم (ع) را مثل مى‌آورد. ابراهيم در برابر قوم خود كه هم چنان بر سنت پدران بودند ايستاد و در رويشان فرياد كشيد كه اين بتان چيست كه عبادت مى‌كنيد؟ و آنان در برابر اين فرياد هيچ ندانستند گفت. جز اين كه گفتند: اينها همان چيزهايى است كه پدران ما مى‌پرستيدند و ابراهيم هم در برابر اين پاسخ نامعقول گفت: شما و پدرتان هر دو گمراه هستيد.

شرح آيات

[٤٦] دنيا آميزه‌اى است از بهشت و دوزخ. خداى تعالى براى اولياء خود سرايى آفريده و در آن هر گونه نعمتى را قرار داده. در آنجا نه خوف است/ ٣٢٦ و نه اندوه.

همچنين سراى ديگرى براى معاندان خلق كرده كه انباشته از عذاب و آلام است.

بى آن كه در آنجا رحمت را جايى باشد و نعمت را مكانى. اما سراى سومى هم آفريده كه در آن هم نعمت بهشت است و هم عذاب دوزخ و اين سراى سراى دنياست. اين است حاصل معنى حديثى كه از حضرت امير (ع) روايت شده.

در اين آيات تأكيدى است بر همين موضوع تا تو بدانى كه در آخرت مورد سؤال واقع مى‌شوى پس بايد به نتايج اعمال خود در دنيا انديشه كنى و عذاب و ثواب آخرت را در دنيا تجربه نمايى.

به همين سبب بود كه صحابى رسول اللَّه ابو ذر به صحراء مى‌رفت و تن خود برهنه مى‌ساخت و بر روى ريگهاى داغ صحرا مى‌خوابيد تا آفتاب گرم بر او بتابد و ريگهاى داغ تن او را بسوزاند. ابو ذر در آن حال با خود مى‌گفت كه اى ابو ذر بچش حرارت دنيا را تا مگر خود را از آتش عذاب الهى در آخرت دور نگهدارى، زيرا