تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٢ - شفاعت پيامبران

شده) به خدا شرك بورزند، اينان خط ضلالت‌اند و در مقابلشان طريق هدايت است كه ريشه‌هايش تواناتر و عميق‌تر است.

وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ‌ ما پيش از تو هيچ پيامبرى نفرستاديم، جز آن كه به او وحى كرديم كه جز من خدايى نيست، پس مرا بپرستيد.» رسالت‌هاى الهى را در امر توحيد هيچ اختلافى نيست. اگر در بعضى از اديان نشانه‌هايى از تعدد خدايان مى‌بينيم، نتيجه تحريف در دين خداست. و گرنه يهوديان حقيقى و مسيحيان حقيقى و اصلى و همه اديان الهى كه پيش از اسلام بوده‌اند همه مانند اسلام به يكتايى خدا دعوت مى‌كرده‌اند و از عبادت غير خدا به هر نوع و به هر صورتى خواه مستقيم و خواه غير مستقيم منع مى‌كرده‌اند.

شفاعت پيامبران‌

[٢٦] وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ‌ و گفتند خداى رحمان صاحب فرزند است. منزه است او. بلكه آنان بندگانى گرامى هستند.» در آنجا مردمى پاكيزه و صالح باشند ولى فرزندان خداوند نخواهند بود، بلكه بندگان خدا هستند. تنها صفت آنان صفت كرامتى است كه از سوى خدا به آنان عنايت گرديده. پس اى انسان مپندار كه/ ٢٩٨ در روز قيامت يكى از ايشان مى‌آيد تا تو را از عذاب خدا برهاند در حالى كه در ايام حيات خود مورد خشم و سخط خدا قرار گرفته باشى.

[٢٧] لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ‌ در سخن بر او پيشى نمى‌گيرند و به فرمان او كار مى‌كنند.» اين بندگان خدا كلامى كه خدا نگفته است بر زبان نمى‌آورند. ايشان امتداد رسالت خدا و سلطه او هستند از اين رو در هيچ مورد خلاف اراده و قدرت خداوند كارى از آنان سرنمى‌زند.