تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٣ - نام سوره

كه درباره پيامبر خود بينديشند تا دلايل صدق ادعايش را در او بيابند. اين پيامبر مجنون نيست، بلكه عذاب شديد خدا را مى‌بيند و آنان را از آن مى‌ترساند همين امر است كه موجب آن مى‌شود كه در نظر كفار مجنون جلوه كند. پيامبران در برابر دعوت و ارشاد خود اجر و مزدى نمى‌طلبند و همين است دليل صدق ايشان.

خداى تعالى به صدق آنها شهادت مى‌دهد كه او بر هر چيزى ناظر است. او به نيروى حق اساس باطل را درهم مى‌ريزد و باطل ديگر بر مسند قدرت نتواند نشست.

خداى تعالى تأكيد مى‌كند كه زيان ضلالت به صاحب آن بازمى‌گردد. پس انسان به ضلالت خود جزا داده مى‌شود چه بخواهد و چه نخواهد. (٤١- ٥٠) خدا ما را از عواقب ضلالت بر حذر مى‌دارد. آن جا كه هيچ يك از آنها از پنجه عدالت نتوانند گريخت. چون خود را در آن حالت بينند مى‌گويند: ايمان آورديم. ولى هيهات كه زمان اين سخن گذشته است. و اكنون ميان آنها و آنچه بدان ميل مى‌ورزيدند گذشته است. همه اينها بدان سبب بود كه آنان از شك به يقين نرسيده بودند. (٥١- ٥٤)