تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٦ - سوم انفاق در راه خدا

است. آيا در بهشت چيزهايى نيست كه چشمى همانند آنها را ديده و نه هيچ گوشى شنيده است و نه بر هيچ خاطرى خطور كرده. بلى، نعمتهاى بهشت دل بهشتيان را شاد و چشمشان را روشن سازد، زيرا آنجا همه چيز از كدورت پاك است و صافى است و نفوس مردم بهشتى از هر آلودگى منزه است. نه در دل آنها كينه است و نه حسد و نه طمع.

در حديث در تفسير اين آيه آمده است كه

«هر چه حسنه است در قرآن ثواب آن به روشنى ذكر شده، مگر نماز شب كه به قدرى ثواب آن بزرگ است كه خدا مقدار و ميزان آن را بيان نفرموده است».

[١٨] «أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً- آيا كسى كه ايمان آورده.»/ ٢٢٦ و كارهاى نيكو مى‌كند و به دعوت خدا و اولياء خدا پاسخ مى‌دهد، و به آن صفات كه پيش از اين از آنها ياد كرديم متصف است، «كَمَنْ كانَ فاسِقاً- همانند كسى است كه عصيان مى‌ورزد؟» قرآن خود به اين سؤال پاسخ مى‌دهد

«لا يَسْتَوُونَ‌- نه، برابر نيستند.» اين يك پاسخ فطرى بر تمنيات باطله‌اى است كه بر دل انسان چنگ انداخته و او را از پرتو عقل دور مى‌سازد.

[١٩] قرآن حكيم در آن جا كه فرق عظيم اين دو فريق را بيان مى‌كند مطلب را بيشتر تفصيل مى‌دهد

«أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا- اما آنان كه ايمان آورده‌اند.» به رسالت انبياء خدا و آن را خاستگاه زندگى خود دانسته‌اند.

«وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌- و كارهاى شايسته كرده‌اند.» اينان مى‌دانند كه فقط ايمان آوردن براى خلاص انسان و ضمانت آينده او كافى نيست.

«فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى‌ نُزُلًا بِما كانُوا يَعْمَلُونَ‌- به پاداش اعمالى كه مى‌كرده‌اند منزلگاهى در باغهاى بهشت خواهند يافت.»