تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٤ - شرح آيات

على (ع) عرض كرد يا رسول اللَّه (ص) نعمتهاى خدا بسيار است و به شماره درنمى‌آيد. رسول تبسم كرد و گفت اين حكمت كه به تو ارزانى شده گوارا باد تو را. اى ابو الحسن تو وارث علم منى و راهنماى امت من هستى تا پس از من در هر چه اختلاف كنند به تو رجوع كنند ...». [١٩] مى‌پرسيم كه: چرا خدا همه چيز را مسخر انسان ساخت. آيا به سبب نيروى مادى‌اش؟ هرگز! زيرا نيروى آسمانها و زمين و كوه‌ها بيش از نيروى انسان است.

آيا به سبب نيروى سامعه‌اش؟ هرگز، زيرا قدرت شنوايى سگ بيش از انسان است.

آيا به سبب تيزبينى و قدرت باصره‌اش؟ هرگز، زيرا باز نگاهى تيزتر از انسان دارد.

پس به چه چيز؟ مسلما به نيروى عقلش كه خدا آن را به انسان ارزانى داشته. پس چرا علمى را كه ما را به عبادت خدا راه مى‌نمايد ترك گوييم و در پى جهلى رويم كه ما را به سويى ديگر مى‌كشاند.

انسان خواهان آن است، تا با كمك آن خصوصيتى كه خداوند در وى نهاده و موجب مى‌شود تا همه مخلوقات را به حركت درآورد، كه سرور خداپرستان شود اما حجابهايى وجود دارد كه آدمى را از نور خود محروم مى‌سازد. از جمله اين حجابهاست

/ ١٦٦ ١- جدال و ستيزه‌گرى: جدال در لغت به معناى پيچش و چرخش است و در اصطلاح سخنى است كه براى فرار از حقيقت گفته مى‌شود. مجادل يا جدال كننده كسى است كه حقيقت را مى‌بيند اما نمى‌خواهد در برابر آن تسليم شود.

«وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُجادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ لا هُدىً وَ لا كِتابٍ مُنِيرٍ- و پاره‌اى از مردم بى هيچ دانشى يا راهنمايى و كتاب روشنى، درباره خدا جدال مى‌كنند.»