تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٦ - غزوه بنى قريظه

«يُضاعَفْ لَهَا الْعَذابُ ضِعْفَيْنِ‌- خدا عذاب او را دو برابر كند.» زيرا بدان سبب كه زوجه پيامبر است به زودى مورد تقليد زنان ديگر واقع شود. از سوى ديگر كسى كه در خانه پيامبر زيست مى‌كند لزوما بايد مطيع باشد نه عاصى. گاه انسان مرتكب معصيت مى‌شود و او در محيطى آلوده به انحراف زندگى مى‌كند. ولى عذر كسى كه گناه مى‌كند در حالى كه در محيطى كه همه‌اش دعوت به نيكوكارى است زندگى مى‌كند چه خواهد بود؟

سپس قرآن تأكيد مى‌كند كه نبايد بپنداريم كه انتساب ما به اولياء به هر شكلى كه باشد- غير از عمل صالح و تأسى به آنها- مى‌تواند ما را از عذاب آتش خلاص نمايد يا اگر معصيتى كنيم عذاب كردن ما براى خدا دشوار است، هرگز.

همه در نزد او برابر هستند. چيزى جز عمل صالح سبب امتياز اين يك بر آن يك نمى‌شود.

«وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً- و اين بر خدا آسان است.» [٣١] از سوى ديگر خداوند عمل صالح زنان پيامبر را نيز دو برابر پاداش مى‌دهد.

«وَ مَنْ يَقْنُتْ مِنْكُنَّ/ ٣١٧ لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تَعْمَلْ صالِحاً- و هر كس از شما كه به فرمانبردارى خدا و پيامبرش مداومت ورزد و كارهاى شايسته كند.» يعنى تسليم شود و خاضع باشد و از اطاعت خدا و رسول خارج نشود و علاوه بر تسليم و خضوع به دل، به عمل نيز بكوشد، «نُؤْتِها أَجْرَها مَرَّتَيْنِ‌- دو بار او را پاداش دهيم.» اين آيه را دو تفسير است

اول: مقصود از «دو بار» مضاعف شدن پاداش است و اين امرى طبيعى است زيرا رفتار نيكو با زنان پيامبر آنها را پيشوايان ديگران قرار خواهد داد. و در حديث از امام محمد باقر (ع) آمده است

«هر بنده‌اى از بندگان خدا سنتى نهد كه هدايت مردم را در پى داشته باشد اجر او همانند اجر كسى است كه بدان سنت عمل مى‌كند بدون اين كه از اجر