تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٠ - شرح آيات

[١٢] خداوند براى ما مثل ديگرى مى‌آورد از زندگى پيامبرش سليمان (ع)

«وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ غُدُوُّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْرٌ- و باد را مسخر سليمان كرديم. بامدادان يك ماهه راه مى‌رفت و شبانگاه يك ماهه.» على بن ابراهيم گويد: باد تخت سليمان را حمل مى‌كرد و آن را بامداد مسير يك ماه مى‌برد و در شبانگاه مسير يك ماه. [٥] اگر بدانيم كه مسافت يك ماه برابر ٧٢٠ كيلومتر است درمى‌يابيم كه سرعت باد نزديك/ ٤٣٦ به سرعتى بوده كه هواپيماهاى امروزى در يك ساعت طى مى‌كنند.

«وَ أَسَلْنا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ- و چشمه مس را برايش جارى ساختيم.» «قطر» كه در آيه آمده است به معنى سرب و مس است.

«وَ مِنَ الْجِنِّ مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ مَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنا نُذِقْهُ مِنْ عَذابِ السَّعِيرِ- و گروهى از ديوها به فرمان پروردگارش برايش كار مى‌كردند و هر كه از آنان سر از فرمان مى‌پيچيد به او عذاب آتش سوزان مى‌چشانيديم.» از اين آيه دو چيز فهميده مى‌شود

يكى آن كه: جنها و ديوها چنان كه در اساطير آمده قوى‌تر از بشر نيستند بلكه انسان به اذن خدا مى‌تواند آنها را به كار گيرد.

دوم آن كه: انسان را ممكن است كه در تطور و تكامل صنعتى و معنوى به درجه‌اى رسد كه ارواح را چون جن و ديو در مصالح خود تسخير كند.

[١٣] خداى تعالى براى ما بخشى از نقش جنها را در تمدن سليمان (ع) بيان مى‌كند، آن جا كه مى‌فرمايد

«يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ مِنْ مَحارِيبَ‌- براى وى هر چه مى‌خواست از بناهاى‌