تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٠ - نام سوره

مى‌دهد.

از غرر سوره‌هاى قرآن كه بذر احساس مسئوليت مى‌پراكند و اگر در قلب انسان رسوخ يابد همه اعمال او را به صلاح مى‌آورد سوره سبا است.

واقعيت جزاء (مسئوليت) تجلّى دو اسم حكيم و خبير است كه خدا را به آن دو مى‌خوانيم. پس او عالم است به آنچه در زمين فرو مى‌رود يا از زمين بيرون مى‌آيد. (١- ٢)/ ٤١٢ به هنگام قيام قيامت، جزاء به بارزترين صورت خود تجلى مى‌كند به گونه‌اى كه ديگر تشكيك كفار را سودى نيست. خداى تعالى علمش بر همه چيز احاطه دارد، هيچ ذره‌اى بر او پوشيده نيست پس پاداش نيكو نصيب صالحان است و عذاب اليم بهره معاندان و مخالفان. (٣- ٥) مردم در برابر وحى دو دسته‌اند. در حالى كه آن را اهل علم حق مى‌دانستند كفار بر آن استهزاء مى‌كردند و مى‌گفتند آيا پيامبر دروغ مى‌گويد يا آن كه ديوانه است. نه، آنان به آخرت ايمان ندارند و در عذاب و ضلالت بعيد هستند.

قرآن آنان را هشدار مى‌دهد كه كفر ايشان به مسئله نبوت آنان را گرفتار عذاب خدا خواهد كرد بدين گونه كه يا زمين آنها را در خود فرو خواهد برد و يا قطعه‌اى از آسمان بر سر آنها خواهد افتاد. (٧- ٩) در ادامه دو صورت از تمدن را بيان مى‌دارد. يكى صالح و مستمر و يكى فاسد و به سبب فسادش نابود شونده. اين دو دو صورت بارز هستند از واقعيت جزاء و مسئوليت.

خداى تعالى به داود فضيلتى عنايت كرد. آهن را بر دست او نرم نمود. و او به ساختن زره پرداخت. و باد را مسخر سليمان نمود. و ديو را به فرمان او درآورد.

خداوند داود و سليمان را به شكر و سپاس خود واداشت. تمدن آنها ادامه داشت تا سليمان از دنيا رحلت كرد. سليمان بر عصا تكيه داده ايستاده بود كه خدا جانش را گرفت. موريانه‌اى عصاى او را جويد و او بيفتاد آن وقت ديوان دانستند كه او مرده است زيرا آنها علم غيب نمى‌دانستند.