تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠١ - شرح آيات

كسانى كه به جاى احسان و انفاق در راه خدا مال خود را صرف لهو و لعب مى‌كنند و در حالى كه اينان با اعمالى كه انجام مى‌دهند در راه هدايت گام مى‌زنند آنان از هدايت هر چه بيشتر فاصله مى‌گيرند. تا آن جا كه سخن حق را نمى‌شنوند و گويى گوشهايشان كر شده است. اينان را جزايى جز آتش نيست.

شرح آيات

[١] «الم‌ الف. لام. ميم.» چنان كه بيش از اين هم احتمال داده‌ايم حروفى كه در اول بعضى از سوره‌ها آمده رموزى است كه جز خداى تعالى و راسخان در علم نمى‌دانند چيست.

[٢] از تركيب اين حروف به ظاهر بسيط، خداى تعالى قرآن و آيات خود را نازل كرده است در كتابى حكمت آميز.

«تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ‌- اينها آيه‌هاى كتاب حكمت آميز است.» [٣] اين آيات نيكوكاران را هدايت و بصيرت عنايت كند.

«هُدىً وَ رَحْمَةً لِلْمُحْسِنِينَ‌- نيكوكاران را هدايت و رحمتى است.» احسان فقط رحمت براى جامعه نيست بلكه هدايت هم هست. احسان جامعه را به راههاى بهره‌كشى از طبيعت و تسخير آن در خدمت انسان راه مى‌نمايد.

يكى از صفات جامعه ايمانى جستجوى افراد جامعه است از وسائل انفاق و احسان، زيرا اين كار ميسر نيست مگر به تسخير طبيعت و بهره‌كشى از آن. براى رسيدن به اين اهداف بايد مردم عقلهاى خود را به كار اندازند يا مشكلات را حل كنند و موانع را از سر راه بردارند. در نتيجه دروازه‌ها يك يك مى‌گشايد و راههاى تازه آشكار مى‌شود و همه اينها راههاى جديد سيطره بر حيات و بهره‌كشى از آن است و اين خود يكى از جنبه‌هاى هدايت است آيا نياز ما در اختراع نيست؟

/ ١٢٥ [٤] ولى چگونه ممكن است صفت احسان را در جامعه ايجاد نمود؟

١- به وسيله نماز. زيرا نماز معراج روح است به سوى فضيلت، زيرا نماز