تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٤ - شرح آيات

در خود و جهان وامى‌دارد تا به حقيقت بزرگ يعنى شناخت خدا دست يابيم. انسان غالبا خود در مخلوقات خدا نمى‌انديشد و اگر بينديشد چنان نيست كه تفكرش او را به شناخت خدا راه بنمايد و اين روشى خطاست. قرآن كريم افق ديد ما را مى‌گشايد و اذهان ما را به آن سوى زندگى مى‌برد و ما را روشى مى‌آموزد كه به معرفت پروردگار منتهى مى‌شود. اين معرفت نظرى درست به زندگى اين جهانى را به ما نشان مى‌دهد كه چه در سختى و راحت چه در نهان و چه در آشكار از راه راست خارج نشويم.

شرح آيات

[٢٨] در آيات پيشين سخن از نامهاى خداى تعالى و اتمام حجت بر همه مردم بود. در آن جا بخشى از قدرت و توانايى خدا را بيان داشت همچنين جنبه‌هاى عزت/ ١٧٨ و حكمت او را. آيا نديدى در عين بلاغت چگونه ما را به عزت عظيم او راه نمود و گفت كه كلمات خدا را پايانى نيست. همچنين ما را به قدرت و لطف و تدبير او رهنمون شد كه او همه مردم را مى‌آفريند همان گونه كه يك تن را مى‌آفريند. سپس آنها را پس از مرگ زنده مى‌كند همان گونه كه يك نفر را زنده مى‌كند؟ آيا نديدى كه چگونه ما را با حقيقت قدرت و لطف و احاطه‌اش به اشياء آشنا نمود.

«ما خَلْقُكُمْ وَ لا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ واحِدَةٍ- آفرينش همه شما و باز زنده كردنتان همانند زنده كردن يك تن است.» سپس ما را به ضرورت ترس از خود تذكر مى‌دهد و مى‌گويد

«إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ- هر آينه خدا شنوا و بينا است.» آنچه ما مى‌گوييم مى‌شنود و هر چه مى‌كنيم مى‌بيند و اين ما را وا مى‌دارد كه در گفتار و كردار خود احساس مسئوليت بيشتر كنيم.

[٢٩] خداى تعالى خورشيد و زمين را حركتى دائم داد و از حركت آنها شب و روز پديد آمد و فصلهاى مختلف آشكار شد.