تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٧ - شرح آيات

[٢٣] «وَ مَنْ كَفَرَ فَلا يَحْزُنْكَ كُفْرُهُ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا- آن كسان كه كافر شده‌اند كفرشان تو را غمگين نسازد، بازگشتشان نزد ماست، پس به كارهايى كه كرده‌اند آگاهشان مى‌كنيم.» وقتى كار بر اين منوال است چرا انسان بر خود محزون شود. آيا به اين سبب كه ديگران به راه خطا مى‌روند. از آن رو خداوند از چنين غمخوارگى نهى كرده است كه اگر مؤمن هم چنان غمخوار كافر به سبب كفرش باشد، بسا كه اندك اندك به سوى او گرايد و روش منحرف او را در پيش گيرد. و تا مؤمن در اين ورطه هولناك نيفتد خداى تعالى او را به ضرورت اجتناب از انفعال روانى در برابر كافران فرمان داد كه او نيز با همان نظر بى‌تفاوتى به كافران نگاه كند كه ديگر مردم نگاه مى‌كنند.

«إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ- زيرا خدا به آنچه در دلها مى‌گذرد آگاه است.»/ ١٦٩ هيچ رازى بر او پوشيده نيست. عمل انسان تابع دو مقياس است

اول: مقياس ظاهرى مانند كثرت عمل و قلّت آن و عظمت و حقارتش.

دوم: مقياس باطنى كه آن نيت است در عمل.

اگر انسان مى‌پندارد كه با اعمال ظاهرى خود مى‌تواند مردم را گول بزند نبايد تصور كند كه حقيقت اعمال او از نظر خدا پنهان مى‌ماند، زيرا خدا به درون دلها آگاه است.

[٢٤] آرى، بعضى هم هستند كه اعمالى اين چنين دارند. اينان زيانكاران‌اند و عاقبتشان آتش است.

«نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلى‌ عَذابٍ غَلِيظٍ- اندكى كاميابشان مى‌سازيم، سپس به بيچارگى به عذاب سختشان مى‌كشانيم.» سپس به بيچارگى به عذاب سختشان مى‌كشانيم.» [٢٥] قرآن ده اسم از اسمهاى خدا را براى ما ذكر مى‌كند. ممكن است از اين رو اين نامها را ذكر مى‌كند كه سپاسگزارى ما را به كمال رساند. آيا در سپاسگزارى نبايد نام و صفات كسى را كه آن نعمتها را به ما ارزانى داشته است‌