تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠ - شرح آيات

تعالى زنده را از مرده بيرون مى‌آورد و مرده را از زنده. ما در اطراف خود به عيان مى‌بينيم كه انسان ميان زندگى و مرگ چسان در آمد و شد است. چون بدين حقيقت خستو شويم به قدرت بى‌پايان خدا پى مى‌بريم و به روز باز پسين ايمان مى‌آوريم.

آفرينش انسان از خاك آغاز شد و آن گاه به اذن خدا در زمين پراكنده گرديد. بزرگترين چيزى كه خدا نسل بشر را به آن دوام بخشيد زناشويى است. او زن و مرد را آفريد و ميانشان مودت پديد آورد. و ديگر از بارزترين سنن حكمت آميز الهى كه بدان زندگى بشر بر فراز اين سياره انتظام يافته است اختلاف زبانهاى مردم و اختلاف رنگهاى آنهاست. و اين امر براى اين است كه يكديگر را بشناسند.

ديگر از سنن حكمت آميز او براى حفظ بقاى بشر خوابيدن اوست در شب و كار و فعاليت او در روز براى به دست آوردن روزى./ ٣٥ يكى از نعمتهاى خداوند براى حفظ حيات بشر فرو فرستادن باران است از آسمان و زنده شدن زمين است به آب باران.

آيا همه اينها نشانه‌ها و آياتى نيست كه ما را به اسماء حسناى پروردگار راهنمايى مى‌كند آرى! ولى ما نيازمند تفكر هستيم و به علم و عقل محتاجيم تا به شناخت اسماء و صفات خداوندى نايل آييم.

شرح آيات

[١٩] « «يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِ‌- زنده را از مرده بيرون آرد و مرده را از زنده.» زندگى بزرگترين آيتى از آيات خداوند است كه بشر شناخته است، زيرا حيات از چيزهايى كه فاقد حيات هستند به وجود مى‌آيد. بسا كه اين آيه كريمه به حقيقتى مهم كه انسان معمولا از آن غافل بوده است اشارت دارد.

زندگى وجود دارد، خواه در يك نطفه يا در يك دانه خرد. ولى از مجموعه‌اى از اشياء مرده منبعث شده است، و تكامل مى‌يابد. زمين مرده است و اكسيژن هم كه مايه حيات است مرده است مواد و عناصر شيميايى هم مرده‌اند.

حتى غذايى كه از زمين گرفته مى‌شود نسبت به نبات مرده است. يا از مجموع چند