تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٢ - شرح آيات

اگر مؤمن سخنى بگويد بعدا دريابد كه خطا بوده است، بر خطاى خود اعتراف مى‌كند. ولى منافق را غرور بى‌جا به گناه مى‌كشاند.

امام صادق (ع) به عباد بن كثير بصرى صوفى گفت

«واى بر تو اى عباد ... خداى عزّ و جل مى‌گويد در كتاب خود: (اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد از خدا بترسيد و سخن درست بگوييد) و بدان كه خداى تعالى از تو عملى را نمى‌پذيرد تا آن گاه كه سخن درست بگويى».

مردى از رسول خدا (ص) پرسيد: آيا خدا ما را در برابر اعمالمان مؤاخذت مى‌كند؟ حضرت در جواب او گفت

«آيا آنها كه در آتش مى‌افتند جز دروشدگان داس زبانهاى خود هستند؟».

[٧١] براى اين كه سخن ما درست باشد بايد از توجيهات غلط و دروغ و سخن‌چينى و غيبت و تهمت و ديگر آفات زبان بپرهيزيم. و اين اعمال مستقيما در رفتار ما آشكار مى‌گردد.

/ ٤٠٢ «يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمالَكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ‌- خدا كارهاى شما را به صلاح آورد و گناهانتان را بيامرزد.» و در حديث از امام صادق (ع) روايت شده

«خدا براى بدى قفلهايى قرار داده، و كليد اين قفلها شراب است و بدتر از شراب دروغ است». [٤٢] «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ فازَ فَوْزاً عَظِيماً- و هر كه از خدا و پيامبرش اطاعت كند به كاميابى بزرگى دست يافته است.» سؤال اين است كه چه ارتباطى است ميان صلاح كارها و اطاعت از رسول اكرم.

از لابلاى سخن قرآنى برمى‌آيد كه كلام سديد و درست كلام حق و پاكيزه‌