تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٤ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٢٩

اى آل داود سپاس به جاى آريد

رهنمودهايى از آيات

با الهام گرفتن از دو نام از نامهاى خداى عز و جل يعنى حميد و عزيز و آن گاه حديث روز رستاخيز و بيان بعضى شبهات كه مشركان در انكار معاد القاء مى‌كردند، در آغاز اين درس هم خداى تعالى ما را از انكار ايشان از حقيقت نشور بعد از مرگ و پاره‌پاره شدن و ريزريز شدن بدن، آگاه مى‌كند.

بسيارى از كسانى كه حقايق را انكار مى‌كنند، انكارشان بدان سبب است كه مطلب فراتر از افق فكر آنهاست و اين يكى از مشكلات ذهنى انسان است.

آنان به هر چيز كه عقل و علمشان به آن نرسيده است كافر مى‌شوند. ولى خداى تعالى براى آنها مثلى مى‌آورد تا مسئله معاد را نيكو درك كنند. مى‌گويد در قياس قدرت بشرى اين يك امر محال است ولى براى خدا گرد آوردن اعضاء براى اين كه آن را از نو بيافريند كارى بس آسان است. اين گونه استدلال از ديدگاه منطقى و فطرى پذيرفتنى است. خداى تعالى ما را به تفكر در آيات خود، آياتى كه در اطراف آنهاست وامى‌دارد، زيرا همه از مظاهر قدرت خداوند ستودنى هستند.

/ ٤٣٠ اين تأكيد مكرر قرآن بر ضرورت تفكر در آيات خدا فايده مهمى دارد، از جمله آن كه انسان از آن رو كه همواره با اين آيات الفت داشته اكنون چنان براى او عادى و معمولى هستند كه ديگر تفكر درباره آنها را برنمى‌انگيزند ولى اگر بار ديگر به ديده تعقل و تفكر در آنها بنگرد، علمش افزون شود و افق ديدش وسعت گيرد.

خداى تعالى سپس مثلى از زندگى داود و پسرش سليمان (ع) ذكر مى‌كند زيرا داستان آنها تجليات دو اسم عزيز و حميداند.