تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٧ - شرح آيات

بخشد.

شرح آيات

[٤٧] «وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلًا إِلى‌ قَوْمِهِمْ فَجاؤُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَانْتَقَمْنا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا- و پيش از تو پيامبرانى را بر قومشان فرستاديم. آنان با دليلهاى روشن خود نزدشان آمدند و ما از كسانى كه گناه كردند، انتقام گرفتيم.» اين يكى از آثار رحمت خداست كه بندگانش را به مجرد انحراف از دين عقاب نمى‌كند، بلكه نخست آنان را به وسيله پيامبرانش هشدار مى‌دهد.

آيا اگر كودكى را بنگرى كه بر ستيغ كوهسارى بازى مى‌كند آيا نمى‌ترسى كه نكند بيفتد؟ آيا براى حفظ او از سقوط تلاش نمى‌كنى؟ پيامبران خدا نيز چنين هستند مى‌كوشند/ ٩٤ تا بندگان خدا در دره‌هاى فساد سقوط نكنند.

ولى اين به معنى آن نيست كه خدا بندگانش را به اكراه به راه هدايت سوق مى‌دهد. بلكه كسانى كه مرتكب جريمه‌اى شده‌اند در پايان راه در معرض انتقام پروردگار قرار مى‌گيرند. امام مؤمنان؟ بر خداست كه آنان را يارى رساند

«وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ‌- و يارى دادن مؤمنان بر عهده ما بود.

در حديث آمده است كه رسول خدا (ص) فرمود

هر مسلمانى كه آبروى برادرش را حفظ كند بر عهده خداست كه او را از آتش جهنم نگهدارد. پس رسول اللَّه خواندند: «وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ‌». [٣٤] يارى كردن خداى تعالى مؤمنان را ضرورتا به اين معنى نيست كه خدا مستقيما به دست خود آنان را يارى مى‌كند. بلكه اين يارى گاه به وسيله مؤمنان ديگر است. همان گونه كه وسيله عذاب كافران را به دست مؤمنان فراهم مى‌آورد.