تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٥ - شرح آيات

ايمان و آخرت مسلح شود. حتى اگر طاغوتان زمان او را به كشتن تهديد كنند. زيرا نمى‌خواهد مزدور طاغوت گردد و چون بنده‌اى گوش به فرمان او باشد و براى تحقق اهداف او تلاش كند. بلكه مى‌گويد كه «ما به نزد پروردگارمان باز مى‌گرديم». و چون آنان را به زندان وعده دهند مى‌گويند «زندان براى ما دوست داشتنى‌تر است از آنچه ما را به آن فرا مى‌خوانند». و همين منطق بود كه ساحران را واداشت تا در برابر جبروت فرعون پايدارى كنند.

شرح آيات

[٢٠] هنگامى كه خدا ملائكه را به سجود آدم فرمان داده، ابليس سر بر تافت ابليس هم در ميان ساير فرشتگان بود. او از روى تكبر سجده نكرد. خدا او را طرد كرد و بشر را از او بر حذر داشت و گفت كه «او دشمن آشكار شماست» اما شيطان نقاط ضعف را در انسان يافته بود، چون حب مال و قدرت پس با خود گفت كه مى‌تواند او را اغوا كند: «من از بندگان تو گروهى معين را در فرمان خويش خواهم گرفت». خداى تعالى تأكيد مى‌كند ابليس براى پندار خود در ميان آدميان مصداقهايى يافت.

«وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ‌- شيطان گمان خود را درباره آنها درست يافت.» آرى ابليس براى بشر دشمن بزرگى است زيرا از آغاز آفرينش نقشه به دام انداختن او را در سر داشته و براى انجام اين نقشه‌اش كوشش بسيار كرده است.

/ ٤٥٧ همچنين مردم بسيارى از او متابعت كرده‌اند، مگر آن گروه كه به خدا و روز رستاخيز ايمان داشته‌اند.

«فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌- و جز گروهى از مؤمنان ديگران از او پيروى كردند.» يكى از مهمترين مصاديق گمراه كردن شيطان اين است كه مردم را از پيروى رهبران و پيشوايان صادق دينى باز مى‌دارد.