تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٠ - شرح آيات

مسلمانان در حركت آمدند و قلعه‌هايشان را محاصره كردند. اين محاصره بيست و پنج روز مدت گرفت. تا تسليم شدند و مسلمانان بازگشتند. اين بود پيشقدم بودن رسول در كارهاى خير. پس اوست كه بايد الگو قرار گيرد نه منافقان.

«لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً- براى شما كه به خدا و روز قيامت اميد مى‌داريد و خدا را فراوان ياد مى‌كنيد شخص رسول اللَّه مقتداى پسنديده‌اى است.»/ ٢٩٧ آيا هر كس را ياراى آن هست كه به پيامبر اقتدا كند. تنها كسى مى‌تواند كه به اراده خود حطام دنيا را پس پشت افكنده باشد. و نظر به آخرت بدوزد.

اما آنهايى كه هدفشان شهوات خود است يا زينت و نعمت دنياست نمى‌توانند به رسول اقتدا كنند.

صفت ديگر كسى كه از پيامبر پيروى مى‌كند اين است كه در كارها هدف اصلى او خشنودى خدا باشد. و چون انسان آن را شناخت به اهداف او پى خواهد برد و معيار درست براى شناخت همه كارهايى است كه موجب خشنودى خدا مى‌گردد.

ياد خدا ضامن اعمال انسان است. انسان با وجود ياد خدا از اهدافى كه در يك كلمه واحد: «خشنودى خدا» جمع شده است منحرف نخواهد شد.

اين است كه در آيه از فراوان ياد كردن سخن رفته است.

[٢٢] بعد از اين به بيان مهمترين صفات مؤمنان پرداخته مى‌شود. صفاتى كه نقطه مقابل صفات منافقين و متناقض با آنهاست. از اين قرار

اولا: بحرانها آنها را از پاى در نمى‌آورد و از برابر مشكلات نمى‌گريزند آنان مى‌دانند كه مشكلات همواره بر سر راه است و هر چه به صحت راه خود يقين بيشتر پيدا كنند و در برابر پروردگارشان بيشتر تسليم گردند و بيشتر منقاد رهبرى دينى باشند، اين مشكلات بيشتر خواهد شد.

و شايد مؤمن در پى يافتن ساعتى باشد كه در آن خود را در معرض امتحان قرار دهد و كفايت و لياقت خود را در اجراى اوامر رسولان حق و براى رضاى او بروز دهد.