تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٧ - ايمان صبر و شكر است

نهنگانى كه يك چشم آنها به وزن يك فيل يعنى بزرگترين حيوانات خشكى است.

ايمان صبر و شكر است‌

«إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ- در اين براى مردم شكيباى سپاسگزار عبرتهاست».

در حديث آمده است

ايمان دو نيمه است: نيمه‌اى صبر است و نيمه‌اى شكر است. (البته اين حديث در مجمع البيان آمده ولى به كسى از معصومين نسبت داده نشده، پندارم كه از حضرت رسول باشد).

واقع اين است كه صبر و شكر از يك چراغ نور مى‌گيرند كه آن تسليم در برابر خدا و قضاى اوست و ايمان به اين كه او بخشنده صاحب نعمت است. جز اين كه شكر در حالت نعمت تجلى مى‌كند و صبر به هنگام محنت. در حديث از امام باقر (ع) آمده است كه

بندگان خدا ميان سه چيزاند: بلا و قضا و نعمت. به هنگام بلا صبر بايد و به هنگام قضا تسليم و به هنگام نعمت شكر. [٢٠] در شكر بزرگترين چيزى كه هست نمو دادن روحيه رضا است در نفس، دور از غرور و فخرفروشى و تكبر. نفس راضى ثواب خدا را به خود جلب مى‌كند و در دنيا سعادتمند است.

امام صادق (ع) از حضرت رسول روايت مى‌كند كه

«كسى كه غذا بخورد و شكر گويد در اجر همانند روزه‌دار است. بيمارى كه شكر خدا كند در اجر همانند مبتلاى صابر است و توانگر شاكر در اجر چون كسى است كه/ ١٨٢ قناعت پيشه دارد».