تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٧ - شرح آيات

مى‌كند و آرزوى دراز آخرت را از يادتان مى‌برد». [٣٩] «كَذلِكَ كانُوا يُؤْفَكُونَ‌- آرى اين چنين از حق منحرف مى‌شوند.»/ ١٠٧ از حق دورى مى‌گردانند و مى‌پندارند جزاى اعمالشان دور است و يا هرگز روز باز خواست نخواهد آمد. سؤال اين است: چه چيز آنها را از حق منحرف مى‌كند؟ جواب اين است كه: يا شيطان يا جامعه فاسد و يا هواى نفس. در نتيجه عامل ضلالت هر چه باشد آنها نمى‌توانند با آرزوها و خواستهاى شيرين خود واقع را دگرگون سازند. روز كيفر خواهد آمد و آنها خواهند پرسيد چه مدت در گور درنگ كرده بوديم؟

پس انسان بايد همواره به درگاه پروردگار خود بنالد كه خداوندا آخرت را از ياد من مبر. آرزويم به حسن عمل كوتاه كن.

[٥٦] اما مؤمنان به آخرت يقين دارند و از روز حساب بيمناكند و در تلاش و كوشش‌اند كه خود را از عذاب پروردگارشان در امان نگاه دارند. پس هرگز قيامت آنان را غافلگير نخواهد كرد و چون مسافرى كه مى‌داند در فلان روز سفر مى‌كند زاد و توشه راه را فراهم مى‌آورند.

«وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الْإِيمانَ‌- آنان كه علم و ايمان داده شده‌اند گويند.» شايد علم، علم به قيامت باشد به دليل آخر آيه كه گويد «اين روز قيامت است و شما نمى‌دانسته‌ايد». اما ايمان تصديق به چيزى است كه علم بدان رسيده است يا سخن راست و عمل صالح.

«لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتابِ اللَّهِ إِلى‌ يَوْمِ الْبَعْثِ‌- شما بر وفق كتاب خدا تا روز قيامت در گور آرميده‌ايد.» مهم نيست كه چه مدت آرميده‌ايد، كم يا زياد. مهم اين است كه آنچه را كه از آن مى‌ترسيديد با آن رو به رو شده‌ايد.