تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٦ - شرح آيات

درازى است. بدين گونه به خود دروغ مى‌گويد و خود را از حقيقت دور مى‌دارد و اينها جز آرزويى باطل هيچ نيست.

«وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ- روزى كه قيامت برپا شود.» با تمام هول و هراسهايش و ناگهان در رسيدنش و ظهور آن به صورت يك واقعه عظيم آسمانى و زمينى در اين روز

«يُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ‌- مجرمان سوگند مى‌خورند.» آنان غالبا دستخوش گمانهاى خود هستند و هم چنان منتظر رسيدن آن مى‌پندارند

/ ١٠٦ «ما لَبِثُوا غَيْرَ ساعَةٍ- كه جز ساعتى در گور نيارميده‌اند.» چنان كه گويى پس از انجام جرم فورا با كيفر آن مواجه شده‌اند.

اگر به گذشت سريع زمان توجه كنيم و بدانيم كه اجل نزديك ماست چرا يقين نكنيم كه كيفر اعمال ما بسى نزديك است؟ آن زمان درازى كه مى‌پنداريم ميان ما و كيفر اعمالمان فاصله است جز توهّمى بيش نيست. بنا بر اين نبايد فريفته شويم.

مؤمنان در دعاى خود در برابر پروردگارشان مى‌گويند

«اگر از شتاب عقوبت مى‌ترسيدم از آن اجتناب مى‌كردم».

و مى‌گويند

«بار خدايا بلاى من بزرگ است و بد حالى من بسيار و اعمال من اندك.

غلها و زنجيرها مرا زمينگير كرده‌اند. آرزوى دراز سود مرا از من دريغ داشته. دنيا با فريبكاريهاى خود مرا فريب داده. نفس من نيز با جنايتش و سهل‌انگارى من اى سرور من مرا از راه برده است» (از دعاى كميل).

امام على (ع) مى‌گويد

«اى مردم، من بيش از هر چيز مى‌ترسم كه شما گرفتار دو چيز گرديد

پيروى هوا و هوس و آرزوى دراز. پيروى هوا و هوس شما را از حق رويگردان‌