تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٩ - شرح آيات

سخاوت خواهد ورزيد». [١٩] آيا ممكن است كسى به عوض انفاق معترف باشد بدون آن كه معتقد نباشد كه خدا بهترين روزى دهندگان است.

اگر انسان مالش را در راه خدا انفاق نكند و برايش باقى بماند از آن منتفع نمى‌شود و اگر انفاق كند كارى در راه خدا كرده است، پس با وجود اين چرا از انفاق مى‌پرهيزد؟ امام باقر (ع) به حسين بن ايمن فرمود: «اى حسين انفاق كن و به عوضى كه خدا مى‌دهد يقين نماى كه هيچ مرد و زنى نيست كه از انفاق مال در راهى كه خدا را خشنود مى‌كند سرباز مى‌زند مگر آن كه چند برابر آن را در راهى كه خدا را به خشم مى‌آورد هزينه خواهد كرد». [٢٠] [٤٠] براى فرار از زير بار مسئوليت، بشر دست به يك سلسله توجيهات مى‌زند. اگر مى‌خواهد بار امانت را نيكو تحمل كند بايد بر تمام اين گونه توجيهات خود خط بطلان كشد.

پرستش بتان يا ملائكه و جن صورتى از اين حقيقت است.

در اين جا گفتگويى است ميان پروردگار عالم و فرشتگان به هنگامى كه آنها و كسانى كه آنها را مى‌پرستيدند در پيشگاه الهى حاضر شده‌اند. خداوند از فرشتگان مى‌پرسد چگونه راضى شديد كه جماعت مشركان شما را بپرستند. آنها جواب مى‌دهند: اولا ما جز تو ولى و سرورى براى خود نمى‌شناسيم ديگر آن كه هرگز راضى نشده‌ايم كه كسى ما را بپرستند./ ٤٨٧ اگر عبادت، در واقع، همان اطاعت باشد ايشان مطيع جن بوده‌اند نه مطيع ما فرشتگان.

«وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً- روزى كه همه را گرد آورد،» هم مشركان را و هم كسانى را كه مى‌پرستيده‌اند.

«ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلائِكَةِ أَ هؤُلاءِ إِيَّاكُمْ كانُوا يَعْبُدُونَ‌- آن گاه ملائكه را