تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٩ - شرح آيات

و به اين سادگى مى‌خواهند از زير بار مسئوليت شانه خالى كنند ولى پروردگار جبار سخن تبديل نايافتنى خود را به رخشان مى‌كشد.

/ ٤٢٢ «بَلى‌ وَ رَبِّي لَتَأْتِيَنَّكُمْ عالِمِ الْغَيْبِ‌- بگو آرى، به پروردگارم آن داناى غيب سوگند كه شما را خواهد آمد».

چون در برابر پروردگارشان قرار گيرند خود اعتراف مى‌كنند كه كتاب پروردگارشان هر چيز كوچك يا بزرگى را در بر دارد.

«لا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقالُ ذَرَّةٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ وَ لا أَصْغَرُ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ‌- به قدر ذره‌اى، يا كوچك‌تر از آن يا بزرگتر از آن در آسمانها و زمين از خدا پنهان نيست و هم در كتاب مبين آمده است.» [٤] قرآن بيان مى‌دارد كه هدف از قيامت و در نتيجه هدف از به ياد داشتن مراقبت خداوندى بر اعمال بندگان جز براى اثبات عدالت شامل و كامل الهى نيست. خداوندى كه هيچ ذره‌اى از اعمال بندگانش از نظر او پوشيده نمى‌ماند.

«لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ‌- تا كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند پاداش دهد.

براى آنهاست آمرزش و روزى كرامند.» تا زمانى كه مسير مؤمن بر جاده صلاح است هر چه گناهان او به سبب غفلتش اين راه را آشفته سازد، خداى تعالى به غفران و آمرزش خود آن را جبران مى‌كند. و او را روزى خواهد داد از آن گونه كه هيچ چشمى همانندش را ديده و نه هيچ گوشى شنيده. و نه از خاطرى خطور كرده.

[٥] موضع انسان در برابر آيات پروردگارش تسليم است و اين تسليم او را تا درجه ديدار حق بالا مى‌برد. در حالى كه موضع كافر ردّ و ترك است ولى انسان عاقل چگونه ممكن است كه حقيقتى چنان آشكار را رد و ترك نمايد. آيا چشم مى‌تواند نور خورشيد را انكار كند.

هرگز ... همچنين آسان نيست كه انسان حقايق بزرگى را كه وحى الهى به آنها تذكر داده/ ٤٢٣ چون حقيقت مسئوليت را رد و ترك كند مگر با دشواريهاى بسيار. از