عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٣٤ - دنياى اولياى خدا

خداوند مزد نيكوكاران را ضايع نمى‌كند[١].

دنياى اولياى خدا

حضرت على ٧ در «نهج البلاغة» نظر اوليا و عاشقان حق را به دنيا نظر ديگرى مى‌داند، آن جناب عقيده دارد كه اهل دل به دنيا به ديد الهى و عمقى مى‌نگرند و لحظه لحظه دنيا را به آخرت ابدى و نعيم هميشگى حق، مبدل مى‌كنند.

إن أولياء الله هم الذين نظروا إلى باطن الدنيا إذا نظر الناس إلى ظاهرها واشتغلوا بآجلها إذا اشتغل الناس بعاجلها فأماتوا منها ما خشوا أن يميتهم وتركوا منها ما عملوا أنه سيتركهم ورأوا استكثار غيرهم منها استقلالا ودركهم لها فوتا، أعداء ما سالم الناس وسلم ما عادى الناس بهم علم الكتاب وبه علموا وبهم قام الكتاب وبه قاموا لا يرون مرجوا فوق ما يرجون ولا مخوفا فوق ما يخافون‌[٢].

عاشقان خدا آنانند كه به حقيقت و عمق و باطن دنيا بنگرند، به وقتى‌كه ديگران به ظاهر فريبا و زينت و زيور از دست رفتنى آن نظر كنند و به پايان و عاقبت آن توجه كنند، هنگامى‌كه تنگ نظران به امروز آن مشغول گردند، علل بدبختى و عذاب را با طاعت و اخلاص از بين مى‌برند، از ترس اين كه خود به دست آن علل هلاك گردند، تمام كالاهاى دنيا را قلبا رها كرده و دل به آن نمى‌بندند؛ زيرا مى‌دانند كه عناصر و اشيا و دنيا آن‌ها را رها خواهد كرد، آن را كه ديگران از امور مادى بهره زياد مى‌بينند، آنان در مقابل بهره آخرت بسيار

[١] -كلمة الله: ٤٧١.

[٢] -نهج البلاغة: حكمت ٤٣٢؛ بحار الأنوار: ٦٦/ ٣١٩، باب ٣٧، حديث ٣٦.