عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢ - كنارهها

زبان را به غضروف مكبى متصل نموده و به چين‌هاى زبانى مكبى ميانى و طرفى موسومند، بين چين‌هاى طرفى دو فرورفتگى است به نام حفره‌هاى زبانى مكبى.

سطح تحتانى زبان‌

وسعت آن از سطح فوقانى كمتر و متوجه به كف دهان مى‌باشد، اين سطح توسط مخاط پوشيده شده و در روى آن قسمت‌هاى زير ديده مى‌شود:

١- در وسط آن چين مخاطى برجسته‌اى است كه از جلو به عقب كشيده شده و مهار زبان ناميده مى‌شود.

٢- در جلو و در امتداد مهار، شيار نسبتا عميق قدامى خلفى وجود دارد كه تقريبا تا نوك زبان ادامه پيدا مى‌كند.

٣- انتهاى خلفى مهار، به برآمدگيى ختم مى‌گردد كه در روى آن دو سوراخ مشاهده مى‌شود كه منافذ مجارى وارتون مى‌باشند.

٤- در طرفين مهار دو برآمدگى است كه مربوط به وجود غدد زير زبانى بوده و در روى هر يك، سوراخ‌هاى متعددى وجود دارد كه منافذ مجارى مترشحه اين غدد مى‌باشند.

٥- بالاخره اورده نوك زبان كه يكى در طرف راست و ديگرى در طرف چپ خط وسط از جلو به عقب كشيده شده و باعث برآمدگى مخاط سطح تحتانى زبان مى‌گردند.

كناره‌ها

گرد و مجاور دندان‌ها مى‌باشند و هر قدر از عقب به جلو نزديك‌تر مى‌شويم نازك‌تر مى‌گردند.