عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٤ - از حجله عروسى تا بستر شهادت

شب زفاف تمام شد، دو دلداده از هم كام گرفتند، هر لحظه كه مى‌خواهد به وضع حال دل خوش شود، ناگهان جمال فردا و وصال محبوب ابدى و تصميمى كه نسبت به رفتن جنگ بايد بگيرد در نظرش مجسم مى‌شود.

او با زبان حال به معشوق واقعى مى‌گويد:

حنظله، از بيان فكر خود به نجمه احتراز مى‌كند، مبادا عيش او منغص شود، او عزم دارد كه تا آخرين لحظه، به نجمه چيزى نگويد!

لحظات خوشى و كامرانى مثل برق مى‌گذرد، آن چنان سريع كه عشاق، ناگهان متوجه مى‌شوند كه دو ساعت از نيمه شب گذشته و هنوز به راز و نياز و گفتگوى آينده، مشغولند.

بالاخره، خستگى چيره مى‌شود و ابتدا چشمان نجمه و بعد ديدگان حنظله را به هم مى‌دوزد.

آرامش شب، به علت وجود حالت جنگ در شهر نيست، به اين لحاظ هنوز يك ساعت از خواب اين دو دلداده تازه به هم رسيده نگذشته كه صداى همهمه‌اى كه پشت در منزل برخاسته بود، حنظله را سراسيمه از خواب بيدار كرد، فورا به ياد ما وقع افتاد، از بستر برخاست و خود را به پنجره رسانيد و شخصى را كه به شتاب عبور مى‌كرد صدا زد: چه خبر است و رو به كجا مى‌رويد؟!

مگر از جريان جنگ بى‌خبر هستى؟

[١] -ملا محسن فيض كاشانى.