عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨٣ - موسى و درويش

گفت: گوگرد پارسى به چين خواهم برد، شنيدم كه آنجا قيمت عظيم دارد و از آنجا كاسه چينى به روم آرم و ديباى رومى به هند و پولاد هندى به حلب و آبگينه حلبى به يمن و برد يمانى به پارس و از آن پس ترك تجارت كرده به دكانى بنشينم، چندان از اين ماليخوليا فرو خواند كه بيش از آن طاقت گفتنش نماند!!

پس گفت: اى سعدى! تو نيز سخنى بگوى از آنچه ديده و شنيده‌اى.

گفتم:

موسى و درويش‌

موسى ٧ درويشى را ديد كه از برهنگى به ريگ اندر شده گفت: اى موسى! دعايى كن، تا خداوند عزوجل مرا كفافى دهد كه از بى‌طاقتى به جان آمده‌ام، موسى ٧ دعا كرد و رفت، پس از چند روز كه باز آمد، او را ديد گرفتار و خلقى انبوه بروى گرد آمده، حالش پرسيد. گفتند: خمر خورده و عربده كرده و كسى را كشته و اكنون به قصاص او وى را داشته‌اند.

موسى ٧ به حكمت و عدل جهان آفرين اقرار كرد و از تجاسر خويش استغفار.

[و لو بسط الله الرزق لعباده لبغوا في الأرض‌][٢].

[١] -سعدى.

[٢] -شورى( ٤٢): ٢٧.