عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨١ - قناعت

محامد اخلاقى است.

انسان قانع، آرام است و آرامش ساز، قانع مؤدب است و آداب ساز، قانع نورانى است و نور دهنده، قانع راحت است و راحت بخش.

انسان قانع از خطر بسيارى از گناهان محفوظ است و به بسيارى از حقايق متصل است و به اين خاطر محسن است و محسن بنا به فرموده قرآن محبوب خداست.

قانع، در حقيقت مالك همه چيز است، به اين خاطر نه طمع به چيزى دارد، نه براى به دست آوردن چيزى كه حق او نيست حرص مى‌زند، وقتى محصول قناعت اين واقعيت‌ها باشد، چرا قانع از همه مردم دنيا راحت‌تر نباشد؟!

عالم، سفره گسترده‌اى است كه خداوند مهربان را در كنار اين سفره، ميلياردها مهمان است و هر مهمانى نسبت به مقدار نيازش در اين سفره حقى دارد، چه رسد به ديگرى كه دست حرص و طمع به چيزى كه حق ديگرى است و هيچ ارتباطى به او ندارد دراز كند، آيا اين دست‌درازى مورث نفاق، اختلاف، كينه، نفرت، دشمنى، طمع، حرص، حسد، جنگ، نزاع، قتل، غارت، خيانت، جنايت، درندگى، پستى، رذالت، دنائت، نامردى نمى‌گردد؟!

بر اساس اين محاسبه بايد گفت: انسان قانع چه انسان پاك و چه موجود نمونه‌اى است؟

به راستى انسان قانع، آدم است و آدم، شريف‌ترين و با فضيلت‌ترين موجود روى زمين و برتر از ساير موجودات جهان است.

انسان قانع، منور به نور انسانيت، مؤدب به آداب ملكوت و مشرف به تشريف آدميت و سلامت نفس است. اگر همه قانع بودند، خونى ريخته نمى‌شد، مالى به غارت و يغما نمى‌رفت، به ناموس كسى تجاوز نمى‌شد، مسئله‌اى به نام غصب و ظلم پيش نمى‌آمد، دادگسترى‌ها و دادگاه‌ها به تعطيلى كشيده مى‌شد، مملكت‌