عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٣ - دنيا از كلام امام على

با زينت و آرايش خود فريب مى‌دهد «كسانى را كه از معرفت و ايمان برخوردار نيستند» و سپس زيان مى‌رساند، آن گاه با شتاب و سرعت مى‌گذرد.

خداوند سبحان راضى نشد كه دنيا را پاداش دوستان و كيفر دشمنانش قرار دهد.

اهل دنيا، مانند كاروانى هستند كه در بين فرود آمدن، ناگاه جلودارشان بانگ مى‌زند كه، پس كوچ مى‌كنند.

إن الدنيا والاخرة عدوان متفاوتان وسبيلان مختلفان فمن أحب الدنيا وتولاها أبغض الآخرة وعاداها وهما بمنزلة المشرق والمغرب وماش بينهما كلما قرب من واحد بعد من الآخر وهما بعد ضرتان‌[١].

دنيا و آخرت دو دشمن ناجور و دو راه جداى از همند، راه بهشت و راه دوزخ، پس كسى‌كه دنيا را دوست داشت و به آن دل بست، آخرت را دشمن داشته و از دست مى‌دهد، اين دنيا و آخرت همانند مشرق و مغرب هستند كه رونده بين آن دو به هر كدام نزديك شود از ديگرى دور مى‌گردد.

با اين اختلافى كه بين اين‌گونه دنيا و آخرت هست، مانند دو زن مى‌مانند كه داراى يك شوهر باشند، هيچ وقت با هم سر سازگارى ندارند.

كسى‌كه به حلال دنيا ازحرامش قناعت كند و از شب و روزش در جهت عبادت و خدمت به خلق بهره‌گيرد، دنيايى پر ارزش نصيبش شده و عاقبت اين گونه دنيادارى، آخرتى خوش و سعادتى ابدى و جاودانى است.

[١] -نهج البلاغة: حكمت ١٠٣؛ غرر الحكم: ١٤٠، حديث ٢٤٧٦؛ بحار الأنوار: ٧٠/ ١٢٩، باب ١٢٢، حديث ١٣٤.