عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٩٤ - حقيقت دنيا

[الدنيا بمنزلة صورة رأسها الكبر، وعينها الحرص، وأذنها الطمع، ولسانها الرياء ويدها الشهوة ورجلها العجب، وقلبها الغفلة، ولونها الفناء، وحاصلها الزوال‌]

حقيقت دنيا

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

دنيا به منزله نقشى است كه سر او كبر و چشمش حرص و گوشش طمع و زبانش ريا و دستش شهوت و قدمش عجب و قلبش غفلت و بى‌خبرى و رنگش فنا و حاصل و آخرش از دست رفتن است.

تخصيص هركدام از اين صفات خبيثه به عضوى از اعضا بى‌علت نيست.

چون سر، محل قواى ظاهره و باطنه است و باطنش مركز بسيارى از امور، از جمله تخيل است و خيالات مخالف واقع منشأ كبر و تكبر است، از اين جهت كبر را به سر نسبت داده است.

و منشأ حرص غالبا چشم است، با چشم احوال كسانى كه به حسب دنيا بر او زيادتى دارند مى‌بيند و ملاحظه مى‌كند كه در خوراك و پوشاك و مسكن بسيارى افراد بر او مقدمند، به تدريج حال و هواى مثل آنان شدن در او زنده مى‌شود و همين حركت او را به حرص بر دنيا دچار مى‌سازد.

در اينجا است كه شريعت مقدسه به انسان مى‌گويد: در مراتب دنيايى پست‌تر از