عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧٦ - زهد در آيينه روايات

يكى از بزرگان شام از اميرالمؤمنين ٧ پرسيد: بهترين مردم نزد خدا كيست؟

فرمود: آن كه براى اخذ از همه ترس بيشتر دارد. ترس از مقام حق و عملا به پرهيزكارى پاى بندتر است و نسبت به دنيا بى‌رغبت‌تر.

قيل لأميرالمؤمنين ٧: ما الزهد فى الدنيا؟ قال تنكب حرامها[١].

به اميرالمؤمنين ٧ گفته شد: زهد در دنيا چيست؟ فرمود: از حرام آن دورى كردن.

قال سمعت أميرالمؤمنين ٧ يقول: الزهد فى الدنيا قصر الامل وشكر كل نعمة والورع عما حرم الله عليك‌[٢].

راوى مى‌گويد: از اميرالمؤمنين ٧ شنيدم مى‌فرمود: زهد در دنيا كوتاهى آرزو، شكر هر نعمت و چشم‌پوشى از هر چه كه خداوند بر تو حرام كرده است.

قال أبو عبدالله ٧: ليس الزهد فى الدنيا بإضاعة المال ولا بتحريم الحلال بل الزهد فى الدنيا أن لا تكون بما فى يدك أوثق منك بما فى يد الله عزوجل‌[٣].

امام صادق ٧ فرمود: زهد در دنيا به ضايع كردن مال و حرام كردن حلال خدا بر خود نيست، بلكه زهد در دنيا به اين است كه آنچه در دست توست اندر دلت مطمئن‌تر از آنچه نزد خداست نباشد.

كنايه از اين كه اگر فضل و رحمت و رضايت و عنايت او را با دنياى ظاهر و زر و زيورش معامله نكردى زاهدى.

[١] -معانى الأخبار: ٢٥١، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ٣١٠، باب ٥٨، حديث ٢.

[٢] -معانى الأخبار: ٢٥١، حديث ٣؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ٣١٠، باب ٥٨، حديث ٤.

[٣] -روضة الواعظين: ٢/ ٤٣٧؛ بحار الأنوار: ٦٧/ ٣١١، باب ٥٨، حديث ٩.