عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١ - سطح فوقانى زبان

حلقى كه به طور عمودى در عقب قسمت اولى واقع است.

سطح فوقانى زبان‌

اين سطح مانند تمام زبان داراى دو قسمت افقى و عمودى است، قسمت افقيش در دهان واقع و متوجه سقف آن مى‌باشد و قسمت عموديش در عقب و مواجه با حلق است.

در حد فاصل اين دو قسمت، خط فرورفتگى است به نام شيار انتهايى كه محل تقاطع دو شاخه مشكله آن، عميق‌تر و خلفى‌تر از ساير قسمت‌هاى آن است و به سوراخ اعور، يا روزنه كور موسوم مى‌باشد.

در روى قسمت افقى اين سطح اجزاى زير ديده مى‌شود:

١- در خط وسط، شيار قدامى خلفى كه از نوك زبان شروع و به سوراخ اعور ختم مى‌گردد، به اسم شيار ميانى.

٢- چين‌هايى كه عرضا قرار گرفته و عده آن‌ها زياد است.

٣- برآمدگى‌هايى كه در تمام اين سطح پراكنده بوده و از متفرعات مخاط زبانى است به نام حبه‌هاى زبانى كه عده‌اى از آن‌ها نسبتا بزرگ و در جلوى شيار انتهايى واقع و روى هم رفته تشكيل زاويه حاده را مى‌دهند كه فرجه آن به طرف جلو است و به هشت زبانى موسوم مى‌باشد و بالاخره پاره‌اى از حبه‌ها كه كوچك‌ترند، در روى‌تمام قسمت افقى سطح فوقانى موجود مى‌باشد و ما در موقع شرح مخاط زبان به ذكر آن‌ها خواهيم پرداخت.

قسمت عمودى سطح فوقانى كه متوجه به حلق است، غير منظم و داراى غددى است كه مجموع آن‌ها را لوزه زبانى مى‌نامند، بين انتهاى تحتانى اين قسمت و غضروف مكبى كه در عقب آن قرار دارد، سه چين مخاطى موجود مى‌باشد كه‌