عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٦ - مسابقه در قرآن

حركت، مطلوب ما انسان‌هاست، اما آن حركتى كه در اصطلاح رهروان كوى حقيقت، معراج ناميده مى‌شود.

در دوران ما مسابقه، در سرعت حركت به شدت در جريان است، اين مسابقه تنها براى سلطه به كرات فضايى است كه اگر تكاپوهاى زمينى براى سبقت گرفتن در ميدان تنازع در بقا كفايتشان نكند، از تسخير كرات فضايى بهره‌بردارى نموده و در همان دور دست‌ها به تعقيب يكديگر خواهند پرداخت.

اگر اين حركت‌ها، سير و سياحت‌ها در كرات و فضاهاى بسيار دور براى مسابقه در خواندن كتاب تكوينى الهى و بهره‌بردارى از حيات معقول انجام مى‌گرفت، اولين نتيجه‌اى كه مى‌داد، خواب آرام چهار ميليارد و نيم نفوس كره زمين بود كه از آغاز حركت به فضاها و كرات راه نيافته است كه آيا شيپور مسابقه را براى آدم كشى، امروز به صدا در مى‌آورند يا فردا؟!

در عنوان بحث گفتيم: زندگى آدمى حركتى طبيعى است كه فقط از آغاز هشيارى به حركت انسانى، تحول مى‌يابد و دنيا براى او ميدان مسابقه مى‌گردد، مسابقه در خير و كمال.

مسابقه در قرآن‌

معناى مسابقه، آن مفهوم معمولى و رايج در ميان مردم نيست كه با تحرك حس رقابت صورت مى‌گيرد، بلكه منظور اين است كه هشياران زنده و هدف‌دار، با مشاهده عظمت و كمال رهروان منزلگه حقيقت به هيجان و تكاپو وادار مى‌شوند و خود را اعضايى از آن كاروان تلقى مى‌كنند كه حتى اگر سبقت بر آنان بگيرند بر مى‌گردند و گرفتن از دست آنان را وظيفه و عامل سرعت در حركت مى‌دانند. در آيات قرآنى در چند مورد دستور به مسابقه داده شده است نه مسابقه در ميدان‌