عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٦ - حسابگرى دنيا

در اين خاكى طلسم سست بنياد

شنيدم وقتى از فرزانه استاد

خوش الحان طايرى در بوستانى‌

به شاخى ريخت طرح آشيانى‌

به محنت خار و خاشاكى كشيدى‌

بر آن شاخش به صد اميد چيدى‌

خس خشكى چو بر خارى فزودى‌

نمودى از شعف دلكش سرودى‌

چو طرفى زان خراب آباد كردى‌

زشادى نغمه‌ها بنياد كردى‌

چو وقت آمد كه بختش ياور آيد

گل اميدش از گلبن برآيد

در آن فرخنده جا منزل گزيند

در آن خرم سرا خوشدل نشيند

كه ابرى ناگهان دامن كشان شد

وزان برقى عجب دامن فشان شد

شرارى ريخت بر كاشانه او

كه در هم سوخت عشرت خانه او

بجا نگذاشت در اندك زمانى‌

از آن جز مشت خاكستر نشانى‌

چو ديد اين بازى از چرخ غم اندوز

كشيد از دل چو برق آهى جهانسوز

نه دستى آن كه با گردون ستيزد

نه پايى آن كه از دوران گريزد

بگرييدى گهى بر خويشتن سخت‌

بخنديدى گهى از سستى بخت‌