عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٧ - دنيا در كلام سليمان

گفت: پسر داود! به خدا قسم، خداوند ملك عظيمى به تو عنايت كرده.

سليمان فرمود: يك تسبيح در نامه عمل مؤمن بهتر است از ظواهرى كه به فرزند داود داده شده، آنچه به پسر داود داده‌اند از دست مى‌رود، ولى تسبيح خدا در نامه انسان باقى مى‌ماند[١].

پيامبر ٦ فرمود:

دنيا خانه كسى است كه خانه ندارد و به عبارت ديگر: خانه كسى است كه دل به آخرت نبسته و مال كسى است كه مال ندارد، جمع كننده آن بى‌خرد است، كسى‌كه آگاهى ندارد بر آن نيست، به ديگران دشمنى مى‌ورزد و كسى‌كه فهم ندارد به خاطر آن حسادت مى‌كند و كسى كه يقين ندارد براى آن مى‌دود[٢].

و نيز آن جناب فرمود:

كسى‌كه صبح كند و تمام همتش دنيا باشد، نزد خدا آدم بى‌مقدارى است، در اين حالت خداوند دلش را خانه چهار خصلت مى‌كند:

١- غصه‌اى كه قطع نشود.

٢- گرفتارى به صورتى كه از آن آزاد نگردد.

٣- فقرى كه غنا به دنبالش نباشد.

٤- آرزويى كه به آخرش نرسد[٣].

پيامبر اسلام ٦ روزى به جمع اصحاب وارد شد و فرمود:

از شما كسى علاقه دارد، خداوند كور دليش را معالجه و وى را صاحب بصيرت كند؟

[١] -محجة البيضاء: ٥/ ٣٥٥، كتاب ذم الدنيا.

[٢] -مجموعة ورام: ١/ ١٣٠؛ محجة البيضاء: ٥/ ٣٥٥، كتاب ذم الدنيا( با كمى اختلاف).

[٣] -مجموعة ورام: ١/ ١٣٠؛ محجة البيضاء: ٥/ ٣٥٥، كتاب ذم الدنيا( با كمى اختلاف).