عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٨ - تاريخ آيينه عبرت

هان! اى دل عبرت بين از ديده نظر كن هان‌

ايوان مدائن را آيينه عبرت دان‌

يك ره زلب دجله منزل به مدائن كن‌

وزديده دوم دجله بر خاك مدائن ران‌

خود دجله چنان گريد صد دجله خون گويى‌

كز گرمى خونابش آتش چكد از مژگان‌

از آتش حسرت بين بريان جگر دجله‌

خود آب شنيدستى كآتش كندش بريان‌

تا سلسله ايوان بگسست مدائن را

تا بو كه به گوش دل پاسخ شنوى زيوان‌

دندانه هر قصرى پندى دهدت نونو

پند سر دندانه بشنو زبن دندان‌

گويد كه تو از خاكى ما خاك توايم اكنون‌

گامى دو سه بر ما نه اشكى دو سه هم بفشان‌

آرى چه عجب دارى كاندر چمن گيتى‌

جغد است پى بلبل نوحه است پى الحان‌

خون دل شيرين است اين مى كه دهد زرين‌

زآب و گل پرويز است اين خم كه دهد دهقان‌