عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٣٠ - نشانههاى اهل دنيا و اهل آخرت

پرحرفى گريزانند و لباس آنان اندك است، مردم نزد آنان مرده و حضرت حق پيش آنان زنده و پايدار و كريم است.

فراريان را با آقايى و كرامت مى‌خوانند و برگشتگان را با مهربانى مى‌خواهند.

دنيا و آخرت نزدشان يكى است، مردم يكبار مى‌ميرند، ولى آنان به خاطر رياضت و مجاهده نفس و مخالفت با هوا، روزى هفتاد بار با مرگ روبرو مى‌شوند، از حركت باد پريشان خاطر شده، به خدا پناه مى‌برند كه نكند بلايى آسمانى باشد.

چون در برابر من قيام مى‌كنند، گويى بنايى بسيار محكم سر پا ايستاده، در دل ايشان مشغوليتى به خلق نمى‌بينى، به عزت و جلالم آنان را به حيات طيبه زنده مى‌كنم، به وقت مفارقت روح از بدنشان، ملك الموت را به آنان كارى نيست كه جز من كسى از آنان قبض روح نمى‌كند، تمام درهاى آسمان را به روى آنان باز كرده و كليه حجاب‌ها را از پيش نظرشان بردارم، بهشت را امر مى‌كنم جهت آنان آرايش شود و حورالعين را دستور مى‌دهم خود را در اختيار آنان بگذارد.

ملائكه را مى‌گويم به آنان درود فرستند و درختان براى آنان ميوه دهند و اثمار جنت برآنان بريزد، به نسيم زير عرش دستور مى‌دهم كوه‌ها از كافور و مشك با خود حمل كرده و با درخشش چشمگير بر او وارد كنند، بين من و روحش پوششى نيست، به وقت قبض روحش مى‌گويم: به آمدنت نزد من خوش آمدى و صفا آوردى، با كرامت و بشارت و رحمت و رضوان به سويم حركت كن، در جنات نعيم مقيم باش و در آنجا به طور ابد قرار بگير كه نزد من داراى اجر عظيمى، اگر بينى ملائكه با او چه مى‌كنند؟ يكى روحش را پس از مرگ مى‌گيرد، ديگرى بخشش‌هايم را به او مى‌پردازد!! اينان از وقتى خدا را شناختند آن طور كه بايد از غذاهاى خوشمزه لذت نبردند و از وقتى به سيئات گذشته خود توجه كردند مصائب در آنان اثرى نكرد، بر گناهانشان گريه مى‌كنند، بر نفسشان سخت‌