عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٦

اين خانه‌ها خرابى است و چيزى كه پايانش خرابى است ارزش آن را ندارد كه قسمت عمده‌اى از عمرت را بر آن ضايع كنى.

فريفتگى مال‌

فريفته مال مشو، مجذوب درهم و دينار دنيا مگرد، به اندازه لازم دنبال مال باشد كه سودت از مال همان مقدار خوراك و مسكن و پوشاك است و اضافه آن اگر به وسيله خودت با خدا معامله نشود به ارث مى‌ماند و به اكثر وراث اطمينانى نيست كه با مال بر جاى مانده چه كنند؟

اگر مال را صرف طاعت كنند، در قيامت براى تو مورث حسرت است كه با مال ديگران ثواب اخروى بردند و تو بى‌بهره ماندى، اگر صرف معصيت كنند تو را به عنوان شريك گناه به محاكمه مى‌كشند!!

دوستى‌هاى ناپايدار

به دوستى‌ها و رفاقت‌هاى ناپايدار مخصوصا دوستانى كه مگسانند گرد شيرينى مغرور مباش كه عاقبت اين روابط فراق و جدايى است و به عزت پوچ و توخالى كه سرابى بيش نيست گول مخور كه عاقبتش ذلت است و به وقارى كه آخرش جفا و حياتى كه آخرش حسرت است مغبون مشو.

مؤمن، دل به آنچه فانى است نمى‌بندد و عشق به مصرف آنچه زوال‌پذير است نمى‌رساند. مؤمن، عمر را در راهى خرج مى‌كند كه در آن راه كسب خير دنيا و آخرت كند و از آن راه به رضايت و خشنودى حق برسد.

مؤمن، فريب نمى‌خورد، مغرور نمى‌گردد، به ذلت و هوان و خوارى نمى‌رسد به حسرت و ندامت و پشيمانى دچار نمى‌گردد. مؤمن با هر چه در ارتباط شود آن را