عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٧ - حد زهد در دنيا

الدنيا؟ فقال: قد حد الله فى كتابه‌[١] فقال عزوجل: [لكيلا تأسوا على ما فاتكم و لا تفرحوا بما آتاكم‌][٢].

حفص بن غياث مى‌گويد: به حضرت صادق ٧ عرضه داشتم: قربانت گردم حد زهد در دنيا چيست؟ فرمود: خداوند، حد زهد نسبت به دنيا را در كتابش بيان فرموده، در آيه‌اى كه مى‌فرمايد: تا بر از دست رفته حسرت نخوريد و بر به دست آمده فرحناك نگرديد.

قال أميرالمؤمنين ٧: إن الناس ثلاثة: زاهد وصابر وراغب، فأما الزاهد فقد خرجت الأحزان والأفراح من قلبه فلا يفرح بشى‌ء من الدنيا ولا يأسى على شى‌ء منها فاته فهو مستريح...[٣].

اميرالمؤمنين ٧ فرمود: مردم به سه دسته‌اند: زاهد و صابر و راغب، زاهد كسى است كه غصه‌ها و خوشحالى‌ها را از قلب به در كرده، بر چيزى از دنيا كه به دست مى‌آيد خوشحال نمى‌شود و به خاطر چيزى كه از دستش مى‌رود غصه‌دار نمى‌گردد و او راحت است.

راستى، اگر انسان بخواهد تأسف بخورد چرا بر يك سلسله امور كم ارزش و فانى و امانتى تأسف بخورد و اگر بخواهد خوشحال شود، چرا بر سنگ و خاك رنگارنگ و بر يك سلسله خوراكى و پوشاكى و بر جاه و مقام پوشالى و از دست رفتنى خوشحال شود؟ تأسف بايد بر عمر از دست رفته، عمرى كه به طاعت‌

[١] -نور الثقلين: ٥/ ٢٤٨؛ تفسير القمى: ٢/ ١٤٦؛ بحار الأنوار: ٧٥/ ١٩٣، باب ٢٣، حديث ٧.

[٢] -حديد( ٥٧): ٢٣.

[٣] -الكافى: ٢/ ٤٥٥، باب محاسبة العمل، حديث ١٣؛ مجموعة ورام: ٢/ ١٦١؛ نور الثقلين: ٥/ ٢٤٨.