الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢٠٣ - (باب - ١٠)(رواياتى در غيبت امام منتظر، خليفه دوازدهم

خداى علىّ قسم كه حجّت امّت همان هنگام ايستاده و در راه آن (امّت) گام برمى‌دارد، به خانه‌ها و كاخهايش داخل مى‌شود، در شرق و غرب زمين در گردش است، گفته‌ها را مى‌شنود و بر جماعت سلام مى‌كند؛ او مى‌بيند امّا ديده نمى‌شود تا زمان و وعده‌اش فرا رسد و منادى از آسمان آواز دهد كه «هلا امروز روز شادى فرزندان علىّ و شيعيان او است».

در اين حديث عجائب و شواهدى است بر حقّ بودن آنچه شيعه اماميّه بدان اعتقاد دارد و متديّن به آن است، خدا را شكر، از جمله شواهد، فرمايش امير المؤمنين- صلوات اللَّه عليه- است كه: «تا زمانى كه غائب‌شونده از فرزندانم از ديده مردم پنهان شود ...» آيا اين خود چنين غيبتى را ايجاب نمى‌كند؟ و نيز شاهدى نيست بر گفته آن كسى كه به اين موضوع اعتراف دارد و متديّن به امامت صاحب آن غيبت است؟ سپس فرمايش ديگر او كه: «و مردم به جنب و جوش در مى‌آيند كه او گم شده يا به قتل رسيده و يا وفات يافته است- تا آخر ...» و نيز: «اينكه همصدا شوند بر اينكه حجّت از ميان رفته و امامت باطل گرديده است ...» آيا اين سخن با آنچه كه هم اكنون همه مردم از تكذيب اماميّه در مورد صاحب غيبت برآنند، موافق نيست؟ در صورتى كه غيبت در باره او محقّق شده است هر چند او را نبينند، و نيز فرمايش آن حضرت كه: «در آن سال مردم‌