الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢٩٩ - (باب - ١٢)(آنچه از آزمايش و تفرقه كه در زمان غيبت دامنگير شيعه مىشود چندان كه بر حقيقت امر كسى باقى نمىماند جز همان تعداد اندك كه امامان

(منتظر آن هستيد) واقع نخواهد شد تا اينكه پاكسازى شويد، [هيهات‌] و آنچه گردنهاى خويش را به سوى آن مى‌كشيد واقع نمى‌گردد تا اينكه باز شناخته و از يك ديگر جدا شويد و آنچه گردن‌هاى خود را به سويش مى‌كشيد واقع نخواهد شد تا اين كه غربال شويد، و آنچه گردنهاى خويش را به جانب آن مى‌كشيد واقع نخواهد شد مگر پس از نوميدى، و آنچه به جانبش گردنهاى خود را مى‌كشيد واقع نخواهد شد تا كسى كه اهل نگون بختى است به سيه‌روزى، و آنكه اهل سعادت است به نيكبختى رسد».

باز محمّد بن منصور از پدر خود روايت كرده كه گفت: من و حارث بن مغيره با گروهى از شيعيان نزد امام باقر ٧ بوديم و آن حضرت سخن ما را مى‌شنيد، گويد: و همانند حديث پيش را ذكر نمود جز اينكه، در هر بار مى‌فرمود: نه به خدا سوگند آنچه چشمهاى خويش را به سويش دوخته‌ايد نخواهد شد تا ...- يعنى با قسم-».

١٧- اصبغ بن نباته از امير المؤمنين ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: «بسان زنبور عسل در ميان پرندگان باشيد، در ميان پرندگان پرنده‌اى نيست مگر اينكه زنبور عسل را ناتوان و كوچك مى‌شمارد، اگر پرندگان مى‌دانستند در تهيگاه‌هاى (اندرون)