الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٦٩ - باب - ٢(آنچه در تفسير كلام خداى تعالى«و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا» آمده)

مصاحبت و رفاقت در همگامى با او با ستمكاريى كه از آن ياد شده چه كسى است؟ سپس گويد: «همانا او مرا از ذكر گمراه كرد بعد از آنكه آن بر من عرضه شد»[١] يعنى پس از در آمدن به اسلام و اقرار بدان، و اين ذكر كه دوستش او را پس از برخوردار بودن از آن، نسبت بدان گمراه كرده كدام است؟ آيا آن ذكر عبارت از قرآن و عترت نيست كه مردم به كمك و پشتيبانى يك ديگر بر آنان ستم روا داشتند و آن دو را كنار گذاشتند و خداى تعالى رسول خود را «ذكر» ناميده و فرموده: «به تحقيق خداوند به سوى شما «ذكر» كه آن رسول است، فرو فرستاده»[٢] و باز فرموده: «اگر نمى‌دانيد از اهل ذكر بپرسيد».[٣] در اينجا «ذكر» چه كسى جز رسول خدا ٦ است، و اهل «ذكر» به اين ترتيب چه كسانى جز اهل بيت پيامبر كه جايگاه علمند مى‌تواند باشد؟ سپس خداى عزّ و جلّ مى‌فرمايد: «شيطان براى آدمى همواره خذلان‌آور است» پس همصحبتى دوستش را همصحبتى با شيطان قلمداد كرد- همان دوستى كه او را در دنيا از «ذكر» گمراه كرد و روز قيامت خوار گردانيد و دوستيش او را سودى نخواهد داشت، و رفاقتش آنگاه كه هر يك از ديگرى دورى مى‌جويد رفاقت شيطان است، سپس خداى عزّ و جلّ به حكايت از آنچه پيامبر ٦ در روز قيامت مى‌گويد، مى‌فرمايد: «رسول گويد پروردگارا قوم‌

[١] الفرقان: ٣٣.

[٢] الطلاق: ١٠.

[٣] الأنبياء: ٧.