الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٣١١ - (باب - ١٣)(آنچه در مورد صفات آن حضرت و رفتار و كردار او روايت شده و آنچه از قرآن در باره او نازل شده است)

پيامبر و كسانى كه ايمان آورده‌اند و خدا ولىّ مؤمنان است»[١] پس امامت مخصوص پيامبر گرديد و آن حضرت به امر خداوند عزّ اسمه بدان ترتيب كه خدا مقرّر فرموده بود گردن‌بند امامت را بر گردن علىّ ٧ آويخت پس امامت در برگزيدگان ذرّيّه او قرار گرفت، همان كسانى كه خداوند علم و ايمان به آنان عطا فرموده بنا به فرمايش خود او عزّ و جلّ: «و آن كسانى كه دانش و ايمان داده شدند گويند به ايشان (يعنى به كافران) كه البتّه مدّت درنگ شما در دستورات خدا تا روز برانگيختن بود»[٢] پس امامت تنها در ميان فرزندان علىّ است تا روز قيامت، زيرا پيامبرى پس از محمّد ٦ وجود ندارد، پس از كجا اين نادانان [امام‌] اختيار مى‌كنند.

همانا امامت مرتبه پيامبران و إرث اوصياء (جانشينان) است، همانا امامت خلافت خدا و رسول خدا ٦ است و مقام امير المؤمنين و ميراث حسن و حسين عليهم السّلام است، همانا امامت سر رشته امور دين و نظام كارهاى مسلمانان و صلاح دنيا و عزّت مؤمنان است، همانا امامت پايه اسلام رشدكننده و رو به بارورى است و بلندترين و رساترين شاخه درخت اسلام است [تمام بودن و كامل شدن نماز و زكات و روزه و حجّ و جهاد و فراوان شدن غنيمت و صدقه‌ها و] امضا و اجراى حدود و احكام و نگهدارى مرزها و

[١] آل عمران: ٦٨.

[٢] الرّوم: ٥٦.