الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٤٥٥ - (باب - ٢٤)(در ذكر اسماعيل بن أبى عبد الله

وصىّ خود قرار داده‌ايد، فرمود: اى وليد نه به خدا قسم و اگر چنين كارى كرده‌ام نسبت به فلانى بوده- يعنى ابا الحسن موسى ٧- و نامش را برد».

٤- جماعه صائغ گويد: «من شنيدم كه مفضّل بن عمر از امام صادق ٧ مى‌پرسيد:

آيا خداوند فرمانبردارى از يك بنده را واجب مى‌سازد و بعد اخبار آسمانى را از او پوشيده بدارد؟ امام صادق ٧ به او فرمود: خداوند بزرگوارتر و كريم‌تر و به بندگانش دلسوزتر و مهربانتر از آن است كه فرمانبردارى از بنده‌اى را واجب گرداند آنگاه هر بامداد و شام خبرهاى آسمانى را از او مكتوم بدارد. وليد گويد: سپس ابو الحسن موسى ٧ از راه رسيد، امام صادق ٧ به مفضّل فرمود: آيا خشنود مى‌شوى كه به صاحب كتاب علىّ ٧ بنگرى؟ مفضّل به آن حضرت عرض كرد: چه چيزى بيش از اين مى‌تواند مرا خوشحال كند. پس فرمود: اين همان صاحب كتاب علىّ ٧ است، آن كتاب مكنونى كه خداى عزّ و جلّ فرموده است: «جز پاكان كسى آن را مسّ نمى‌كند».[١] ٥- محمّد بن اسحاق از پدر خود روايت كرده كه گفت: «بر امام صادق ٧ وارد

[١] الواقعة: ٧٩.